نشست رویکردهای معطوف به نحلۀ نقد و نظریه روایت شناسی در سه دهه اخیر در دانشگاهها
نشست تخصصی رویکردهای معطوف به نحلۀ نقد و نظریه روایت شناسی در سه دهه اخیر در دانشگاهها برگزار می شود
گروه زبان و ادبيات فارسي  شوراي بررسي متون و كتب درسي علوم انساني
برگزار مي كند:
 
«سلسله نشست هاي تخصصي» به همراه پرسش و پاسخ
 
رویکردهای معطوف به نحلۀ نقد و نظریه روایت شناسی
در سه دهه اخیر در دانشگاهها


سخنران: دکتر ابوالفضل حري 
(عضو هيئت علمي دانشگاه اراك)

چکیده سخنرانی
این تحقیق، رویکردها و گرایش‌های معطوف به نحلۀ نقد و نظریۀ روایت‌شناسی را در مطالعات ادبی ایران به ویژه در سه دهۀ اخیر و عمدتاً در نظام مطالعات دانشگاهی، توصیف، تحلیل و بررسی نقادانه می‌کند. ابتدا، تاریخچه‌ای کلی از وضعیت نقد ادبی در ایران از دوران کلاسیک تا پساکلاسیک و ورود نقد و نظریه‌های ادبی جدید به ایران ارائه می‌شود. همزمان و در کنار این سیر، شرحی کلی از پیدایش نحله‌های نقد ادبی در غرب و به ویژه نحله‌های مهم و تأثیرگذار نقد ادبی در سدۀ بیستم ارائه می‌شود. آنگاه، پیدایش و شکل‌گیری رویکردها و گرایش‌های معطوف به نحلۀ روایت‌شناسی که از جمله زیرشاخه‌های نحلۀ موسوم به ساختارگرایی است، به تفصیل بررسی شده و روندها و رویکردهای اصلی آن در دو دهۀ 1970 و 1980 م. که دوران تکوین، تکون و اوج‌گیری جریان روایت‌شتاسی است، توصیف و تحلیل می‌شود. همزمان با این دو دهه، سیری از مطالعات ادبی در دو دهۀ 1340 و 1350 هجری شمسی تا آغاز انقلاب اسلامی ارائه می‌شود.  در ادامه، از ورود و معرفی روایت‌شناسی و موارد مشابه مانند ریخت‌شناسی و سنخ‌شناسی، در اواخر دهۀ 1360 ه. ش. و اوائل دهۀ 1370 ه.ش. سخن به میان می‌آید. در این میان، به ترجمۀ کتاب جریان‌ساز ریخت‌شناسی قصه‌های پریان روسی اثر ولادیمیر پراپ (1368) اشاره شده و اولین حضور واژگانی و معنایی و مفهومی اصطلاح روایت‌شناسی در کتاب اندیشه‌آفرین ساختار و تأویل متن (1371) بابک احمدی بررسی می‌شود. این کتاب، برای اولین بار، تحلیل‌های موسوم به روایت‌شناسی و به طور دقیق‌تر، دستور زبان روایت را با معرفی کلی آثار و اندیشمندانی مانند پراپ، برمون، گرماس، تودوروف، بارت و ژنت از میان سایرین را معرفی می‌کند. پس از این کتاب یا همزمان با آن، احمد اخوت کتاب دستور زبان روایت را منتشر می‌کند که اثری ترجمه و تألیفی است. باری، این تحقیق، پس از معرفی این سیر تکوین و تکون، از سیر رویکردهای روایت شناسی در مطالعات ادبی دانشگاهی به ویژه مقاله‌های علمی- پژوهشی و رساله‌های تحصیلات تکمیلی سراغ می‌گیرد. اینجاست، که پای مسائل اصلی به میان می‌آید. از آن جمله است: برداشت‌های نادرست و گاه، مجعول از واژگان، مفاهیم و مضامین روایت‌شناسی؛ عدم تطبیق کارآمد آثار ایرانی با رویکردهای مرسوم در روایت‌شناسی؛ فروکاستن آثار ادبی به مجموعه‌ای از فرمول‌ها و دستورالعمل؛ عدم توجه به بافت و زمینۀ تولید آثار ایرانی و جز اینها. در یک کلام، این تحقیق امیدوار است که بتواند ضمن بررسی نقادانۀ این رویکردها، کاربست روایت شناسی در مطالعات ادبی ایرانی را آسیب‌شناسی کرده و راهکارهایی برای برون رفت از این معضلات ارائه کند.

 
مكان:  بزرگراه كردستان، خيابان آیینه وند، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي
       زمان:پنجشنبه 18/09/1395
     ساعت 12-10:30 صبح
 
1395/9/9


نام و نام خانوادگی :
ایمیل :
* متن کامنت :
 

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
تعداد بازدید : 237
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )